stołecznie, charakternie

Małe pomieszczenie do załatwiania różnych ważkich spraw. Jedno okienko do informacji, jedno do warszawskiej karty miejskiej, jedno nieczynne i jedno do zakupu biletów PKP. W małym pomieszczeniu, luźny obwarzanek kolejki. Wchodzę i pytam, kto jest ostatni. (Pierwszy dzień w Polsce, prosto niemal z lotniska, w prochowcu zalatującym piwnicą, na lekkim niedospanym gazie). „Ja” - oznajmia pani z drugiego końca małego pomieszczenia, okutana we wrzosowy płaszcz z mechatej wełny. Przedostatni jest ktoś przy drzwiach. Starszy pan, który jest trzeci od końca, przycupnął sobie na jednym z pięciu twardych plastikowych siedzeń w środku pomieszczenia. I tak dalej. Kolejka jak gra w klasy: skacz gdzie bądź.

Stoję pośrodku pomieszczenia, bo nie ma gdzie indziej, i ukradkiem śledzę panią we wrzosowym płaszczu, po której mam prawo podejść do mojego okienka. Za chwilę wchodzi kolejna osoba i przeprowadziwszy wstępny wywiad, wypowiada magiczne: „To ja po pani!” i zaczyna skrzętnie obserwować mnie. Chcę kupić bilet na pociąg, więc po cichu wydaje mi się, że jedna kolejka nie ma większego sensu, skoro każdy ma, podejrzewam, nieco inną sprawę do różnych okienek. Ale odpływam już w przyjemny marazm rozmazanej odpowiedzialności.
Tymczasem w małym pomieszczeniu, ludzi jest coraz więcej i bezład też coraz rozleglejszy. Jakiś pękaty pan w czapce dorożkarskiej, zamierza, o zgrozo, wtrynić się poza kolejką. Zaręcza przy tym z zaambarasowaną miną, że „on już tu był przedtem” i musiał tylko donieść odpowiednie dokumenty. Chyba jednak raczy żartować, bo natychmiast podnosi się chorał protestów bezpośrednich (pod jego adresem) i pośrednich (utyskiwań ogólnych skierowanych do sąsiadów). A do mnie zwraca się ktoś stojący za mną: „Co za ludzie dzisiejszymi czasy, naprawdę.”

„Uhm...” - mruczę bez przekonania. Jest mi w tym bezładzie i bezskładzie bardzo ciepło i dobrze.

W pewnym momencie do małego pomieszczenia wchodzi jakiś mężczyzna... Chociaż tak na dobrą sprawę to przegapiłam moment jego wejścia, bo w małym pomieszczeniu jest już całkiem tłoczno, a moja kolej się przybliża i muszę uważać. Znienacka słyszę jednak za sobą tubalny męski głos: „Ale dlaczego tylko trzy okienka są otwarte? Nie widzą panie, jaki tu tłok? Dlaczego jedna pani nie pracuje? Kierownika proszę zawołać!”.

Tubalny głos i zamaszysta maniera przypominają mi mojego znajomego, bębniarza. Też taki wysoki, górujący nad tłumem przynajmniej o głowę, postawny, w kurtkach, które zawsze wydają się przyciasne na jego niestandardową osobowość, w rzeczywistości pękającej wobec niego w szwach.

Oczywiście rejwach przycicha, a później jakby się rozdrabnia. Następuje pełne napięcia, cienkie muzycznie interludium. Panie za szkłem udają, że nie słyszą. Nie wypadają z urzędowego rytmu; nie podnoszą wzroku znad komputerów. Stuka, stuka klawiatura jak metronom. Kwiczy drukarka do biletów. Mężczyzna nie zamierza jednak dawać za wygraną.

„To będzie ten kierownik czy nie? Proszę spojrzeć, jaki tu ruch. Wszystkie okienka powinny być otwarte, a nie tak na pół gwizdka!” - tłumaczy solennie, ale z mocą. I nadal bardzo, bardzo głośno. Jedna z kasjerek wyjaśnia półgłosem, nie podnosząc wzroku, że koleżanka jest na przerwie.

„Ale jaka to przerwa? Przez jedną przerwę taki tłok? Bardzo proszę ją zawołać. Koleżanka może dokończyć sobie przerwę, jak nie będzie ruchu.”

Wysoki dryblas w rureczkach, z miną skwaszoną i wyniosłą, z okrągłymi, białymi słuchawkami Sony wokół niezhańbionej szalikiem szyi, posyła mężczyźnie spojrzenie pełne dezaprobaty. To akurat rejestruję bardzo wyraźnie, bo dryblas stoi dwa kroki ode mnie i emanuje namacalną wręcz pogardą. Ale bębniarz nic sobie z tego najwyraźniej nie robi. Wręcz przeciwnie, zwraca się do młodzika wprost: „Młody człowieku, proszę na mnie tak nie patrzeć, proszę ze mnie brać przykład. Tak się powinno sprawy rozwiązywać.” I po chwili znowu przypuszcza atak na szkło: „Prosimy artystkę na scenę! Już się nie możemy doczekać!”.

W tym momencie nadchodzi moja kolej, moje upragnione pięć minut. Zamawiam bilet. Pani słucha uważnie, dokąd chcę jechać i w jaki sposób - moment pewnej intymności. Zaczyna wstukiwać moje zamówienie w swój system. Nie widać, by awanturnicze zachowanie klienta jakoś ją obeszło. Ale nie napotyka mojego wzroku; spojrzenie wbija w ekran. Mówię nieporadnie: „Co za harmider! Trudno chyba w czymś takim pracować.” Ona nie odpowiada. Nie usłyszała być może. W tej chwili z zaplecza faktycznie wychodzi czwarta pani i zasiada w dotychczas nieczynnym okienku. A rozochocony mężczyzna zaczyna bić jej powolne, drwiące brawo. „Pięćdziesiąt osiem złotych” - mówi moja bileterka. Sprawnie zabiera mój banknot, który odbył całą podróż przez Atlantyk i z powrotem; zbywa machnięciem ręki moje przeprosiny, że nie mam drobnych; wydaje resztę. Kolejka się rozrzedza; nowa pani bez słowa odpala komputer; za chwilę okienko będzie czynne. Ja tymczasem wychodzę na stołeczny mrozik. Wkładam starannie rękawiczki wyciągnięte z kieszeni prochowca. Zleżana skóra rozprostowuje się z miłym chrzęstem. Myślę przelotnie o spotkaniu mężczyzny z którąś z bileterek; o tym momencie skrępowanej intymności, która za chwilę - nieuchronnie - czeka ich oboje. Jakaś przykrość. Zaciągam się zimowym powietrzem i odchodzę.