siostra robi szatana

Siostra robi szatana. Tak mocnego, że w zęby daje. Wlewam go do mojego ulubionego czarnego kubasa, który tak naprawdę wart jest półtora zwykłego kubka, i już widzę, że strumyk się lekko ciągnie, a na powierzchni skrzą się jakieś maleńkie farfocle. Zupa po prostu, nie kawa. Nieważne, ile mleka dolewam, i tak dostaję nadkwasoty. Potem muszę myć zęby dwa razy, żeby zedrzeć ten osad z jamy ustnej.

Na dodatek z biegiem lat następuje, zdaje się, eskalacja tego diabelstwa. Ostatnią kawę, którą dla mnie zaparzyła, ledwo mogłam przełknąć. A przecież i moja kawa jest całkiem mocna, nie każdy ją wypije; na pewno nie ci, co w kawiarni zamawiają wielkie latte i podniecają się, że „bez kawy to oni żyć nie mogą”. Nie chciałam przy siostrze bezczelnie pluć w garść, więc łyk, który wzięłam, grzecznie trzymałam w buzi i po troszeczku sobie dozowałam, żeby tak doszczętnie nie zgorzknieć. Resztę w filiżance, oddałam jej. Na szczęście tego dnia siostra zaprosiła mnie także na naleśniki, które skutecznie tego szatana prześwięciły.

Ostatnie śniadanko z naleśnikami. Szatan poza kadrem.

gdzie jest lepiej, tam czy tu?

W ramach wspólnego komplikowania sobie życia i rozkładania wszystkiego na czynniki pierwsze, brat i siostra odpowiadają sporadycznie na pytania dotyczące emigracji.

Drugie pytanie brzmi: Dlaczego tu jesteś?
Z Teksasu odpowiadam na nie ja (vel Siostra).

Pytanie! Oczywiście, że tam. Zawsze jest lepiej tam. Tam, gdzie mnie nie ma.

W Seattle i w Nowym Orleanie, gdzie dom może mi znienacka odpłynąć jak wyznawca wudu w tanecznym szale, i w Albuquerque, którego nazwa wydawała mi się w dzieciństwie nie do wymówienia, więc także nie do zaistnienia. W Karachi i w rybackim miasteczku Robin Hood’s Bay położonym na brytyjskiej skarpie. W Hanoi i w Bejrucie, gdzie do depilacji zamiast wosku używa się gorącego karmelu. W Warszawie na ulicy Grzybowskiej, trzy kroki od Cmentarza Żydowskiego, przy którym szczupły pan ze smutnymi oczami i cienką kitką wydaje wejściówki (w szabat zamknięte). I w Sofii, gdzie za kioskowymi szybami leżą kartony z suszonymi owocami, do kupna na wagę. („Jeśli w Europie zacznie się dziać coś złego, spotkamy się w Sofii”).

gdzie jest lepiej, tam czy tu? (Timô)

W ramach wspólnego komplikowania sobie życia i rozkładania wszystkiego na czynniki pierwsze, brat i siostra odpowiadają sporadycznie na pytania dotyczące emigracji.

Drugie pytanie brzmi: Gdzie jest lepiej, tam czy tu?

Ze Szwajcarii odpowiada na nie Timô (vel Brat).

Siedzę w mojej ukochanej kawiarni. Quai des Bergues, Genewa. Przede mną, Rodan rzuca się w wody Jeziora Lemańskiego. Nietrudno wybrać to akurat miejsce na swoją małą czarną. To jedyny lokal w tej dzielnicy, gdzie można uzupełnić niedobór kofeiny, nie czyniąc równocześnie małego Waterloo na koncie bankowym. A kawa jest bonnard, „zacnista”. Uwaga, słowo rozumiane tylko i wyłącznie tutaj, w drugim największym mieście Szwajcarii.

Serce Genewy. Wokół mnie kantata języków i dialektów. Francuski przede wszystkim. Ale też angielski, hiszpański, włoski i hindi, i chiński, i arabski, i nawet polski, tam w kącie. Smooth jazz w głośnikach. Ciepło w środku, zimny wiatr na zewnątrz. Tam dalej, o czterdzieści metrów stąd, hotele, o jakich w życiu by mi się nie śniło. Mercedesy, BMW, lexusy i rolls-roysy z arabskimi gąsienicami na tablicach rejestracyjnych. Petrodolary idą w ruch. Najwidoczniej gusta panów z Arabii nie różnią się w końcu aż tak bardzo od gustów nas, maluczkich, skoro widuję ich też tutaj, egalitarnie, przy stoliku obok.

duchy u hrabiego Galveza

Plaża w Galveston byłaby bardzo ładna, gdyby nie to, że równolegle do niej zbudowano szeroką czteropasmową ulicę, po której z rykiem przejeżdżają trąbiące pojazdy wydziczałych mieszczan. Wybija mnie to mocno z wypoczynkowego rytmu. Szereg mrugających hoteli, wypożyczalni rowerów, ogródków piwnych, rozchachanych restauracji, domków plażowych i pawilonów z japonkami za pół ceny, przestaje być linią prostą i zaczyna się w moim umyśle nieskończenie zaginać. Krąży wokół mnie jak sępia spirala. Kiedy chodzę plażą, zwykle zdejmuję spodenki, związuję trampki sznurowadłami i wchodzę w morze, żeby oddalić się od tego pieprzonego jazgotu. Czuję się jak baba z kiepskich dowcipów, która mieszka przy autostradzie i przychodzi do lekarza. Lekarz pyta: „Czy coś pani dolega?” A ona na to: „Niiiiu... Niiiiu... Niiiiuuuu...”

Oczywiście, lepiej brzmi ten nieśmieszny dowcip, kiedy sama go opowiadam. Może gdzieś się tu nagram, żeby został taki interaktywny smaczek.

jabłko, które nie ciemnieje

Dwa tygodnie temu w Wall Street Journal na pierwszej stronie sekcji gospodarczej nagłówek o stworzeniu jabłka, które nie ciemnieje. Genetycznie modyfikowany owoc marki Okanagan, przecięty na pół i pokrojony w kawałki, nie nabawi się paskudnych pomarańczowych plam. Na zawsze zostanie piękny i niezwiędły, nawet bez wody z cytryną lub solą, czyli domowych remediów, które ponoć zapobiegają ciemnieniu jabłek zwykłych i nie tak nowocześnie podrasowanych.

środa widmo

Kiedy chodziłam do liceum, było czasopismo, które wywiady zaczynało od takiej prostej prośby: „Proszę dokończyć zdanie: Jestem...”

Od jakiegoś tygodnia zaczęło mnie budzić światło. Nie jest to w sumie nic szczególnego, bo teksaskie poranki są zwykle słoneczne, ale zimą zmienia się pogoda i słońce jest inne. Nie szturcha, nie maca tak nachalnie, że nagabywany człowiek instynktownie broni się przed nowym dniem rękami i nogami. Dnieje po prostu blado i mimochodem ciurka poprzez żalużje. Budzę się z przeświadczeniem, że ktoś patrzy na mnie z miłością. Zawsze można wyczuć taki wzrok; człowiek otwiera się pod nim jak zbronowana ziemia. Rozcierają się jego ostre krawędzie, harmonijnie wtula się w otoczenie. Myślę wtedy o karmelowym świcie, o którym tu kiedyś pisałam. Czy to już? - zastanawiam się. Przewracam się na drugą stronę. Znów zamykam oczy. Pod powiekami mam jasność. Żadnych niepokojących plam: cisza. Lekko opalizująca kreska horyzontu, spokój. Jest środa -