jabłko, które nie ciemnieje

Dwa tygodnie temu w Wall Street Journal na pierwszej stronie sekcji gospodarczej nagłówek o stworzeniu jabłka, które nie ciemnieje. Genetycznie modyfikowany owoc marki Okanagan, przecięty na pół i pokrojony w kawałki, nie nabawi się paskudnych pomarańczowych plam. Na zawsze zostanie piękny i niezwiędły, nawet bez wody z cytryną lub solą, czyli domowych remediów, które ponoć zapobiegają ciemnieniu jabłek zwykłych i nie tak nowocześnie podrasowanych.

Fajne takie jabłko, które nie ciemnieje. Miłość, która nie słabnie. Twarz, która nie wiotczeje. Pupa, która nie opada.

Mówię Mężczyźnie: „Rozwiązali kolejną bolączkę świata.”

(Przed snem pytam go: „Ty nie umrzesz nigdy, prawda?”

„Pewnie że nie” - odkrzykuje mi przez ramię, bo już odchodzi w sen. - „Będę tu zawsze, zawsze”).

Obecnie, amerykańskie jabłka co prawda ciemnieją po rozkrojeniu, ale przed rozkrojeniem i tak nic się z nimi nie dzieje. W hermetycznych plastikowych opakowaniach wysyłane są do Afganistanu, do baz wojskowych i ambasad. Otwiera się je jak paczkę czipsów: trzeba chwycić za przeciwległe strony opakowania, pociągnąć i puf. Raz zatoczyło mi się takie jedno za łóżko. Kiedy trzy miesiące później znowu je tam odkryłam, jabłko było niezmienione i wieczne. Skórka gładka, żadnego sparszywienia, żadnych ciemnych plam. Potrzymałam je w ręku, a potem rezolutnie wrzuciłam z powrotem za łóżko. Szkoda było mi psuć taki dobry przebieg.