rzecz własna

Pamiętam dni, dalekie dni, pożółkłe, zblakłe, jak ogromnie stary film,

I zapomnienia się odwija w tych marzeniach wyblakły film mych dawnych dni.
Powraca znów zgubiony czas, powraca młodość, która bywa tylko raz,
Ta zapomniana, niedorzeczna, zakochana, jak piękny film, co przeżył nas...

[Fogg, Pamiętam dni]

Włóczymy się po Francuskiej Dzielnicy zupełnie bez celu. Zawsze w Nowym Orleanie zostawiamy sobie taki dzień na bezsensowne włóczęgostwo i zawsze okazuje się, że wybieramy na to strasznie, ale to strasznie krótki dzień. Dopiero wstaliśmy z łóżka, dopiero śniadaliśmy na tradycyjnym połączeniu „shrimp & grits”, tu kawka, tam dekawka, uliczka jedna, druga i znienacka już godzina piąta. Czas na początku przelewa się leniwie jak połyskliwa molasa, a potem nagle śluuuuuuurp - i tyle go widzieli. Łyżeczka stuka o dno, poszedł cały słoik, nie wiadomo kiedy! Na tym polega urok tych dni, w które się nic nie robi. W każdym razie na którymś rogu ulicy Royal znajdujemy sklep z artykułami piśmienniczymi. Wieczne pióra, takie w plastikowej oprawie i takie nie w plastikowej, do zbankrutowania; fikuśnie powykręcane stalówki, wymyślne kałamarze, różnokolorowy atrament, grube bruliony w oprawie ze skóry, szkicowniki, zeszyty, klasery, teczki i aktówki. Wnętrze pachnie skórzanie i nobliwie. Dla mojego amerykańskiego towarzysza - ciekawostka, hobbystyczny artefakt. Dla mnie - konkret. Aby uczyć się pisać długopisem, należało przynieść specjalne usprawiedliwienie od rodziców. „Przy długopisie ręka pracuje inaczej, inny jest nacisk” - tłumaczyła zaaferowana pani Barbara, moja wychowawczyni. Za nieprawne kulfonienie długopisem można było dostać jedynkę. Gdy raz zapomniałam pióra, pani Barbara wyrwała mi przemocą długopis (czarny długopis) z rąk, wyłajała mnie, skazała na ołówek. Innym razem... Towarzysz mruga niepojętnie. Zacinam się.

Tylko sprzedawca patrzy na mnie zza kontuaru uporczywie i ze zrozumieniem. On też wychował się na Starym Kontynencie, jest więc między nami coś własnego... przepraszam, wspólnego.

nie ma tylko przebaczenia.
jest tylko twarda
rzeczywistość zeszytu w wąskie linie
– jak mawiał polonista, dla tych
co bazgrzą karygodnie
jak człowiek pazurem

Sprzedawca nie ma zeszytów w wąskie linie (trzy linie), ale pokazuje nam notatniki w specjalną, gęstą kratkę. Wykonane na tej kratce szkice, bez problemu można wgrać do komputera, obrabiać dalej w programach graficznych, choć dla mózgu to już zupełnie inne działanie niż zmysłowe macanie się z papierem: półkule podświetlają się inaczej. W sklepie jest też mnóstwo tematycznych bajerów dla ludzi, którzy lubią mieć na przykład na biurku pióro z pawim okiem wprawionym w trzonek albo rzeźbiony kałamarz w roli uwznioślonego przycisku do papieru. Kałamarz też kiedyś do szkoły nosiłam, bo przez jakiś czas miałam takie jedno wieczne pióro po dziadku, nie na naboje, ale z gumeczką w środku. Zanurzało się koniec w kałamarzu i wpompowywało się porcję atramentu; trzy, cztery zasysnięcia wystarczyły na dobry kwadrans pisania. Tego pióra używałam kilka dobrych lat, aż mi upadło (zawsze była ze mnie szołyna) i cienka stalówka nieodwracalnie się wypaczyła. (Po drodze zaliczyłam obowiązkowo kilka atramentowych powodzi w tornistrze: zalane grzbiety książek, granatowa wysypka na rękach. Nigdy jednak nie było większych szkód: papier wybacza chętniej niż niejedna elektronika). Utratę pióra strasznie przeżywałam, tak jak utratę każdego innego po nim. Rzecz osobista, nie do pożyczenia. Długopisy gubią się same.

[Sklep Papier Plume mieści się na 842 Royal Street].