jeżycki technicolor

O poranku, w mój sen wślizguje się jakieś stłumione nagranie Deana Martina. Mambo Italiano gra w klasy z budzącą się świadomością. Śnię zawsze w technicolorze, wielowątkowe pacnięcia rozemocjonowanej farby. Czasem mnie to niepokoi, czasem absorbuje tak dalece, że nie mam ochoty wstawać, bo rzeczywistość wydaje mi się niemożliwie szara w porównaniu do mojego prywatnego Hollywood. Zima w Polsce tym bardziej operuje ograniczoną paletą barw. Wygrzebuję się z wojskowego śpiwora. Patrzę w dół przez okno kamienicy; nawierzchnia ulicy lśni od wilgoci. Pada? Szukam kręgów na kałużach, ale większych brak; jakieś podłużne miniaturowe lusterka błyskają między fałdami w asfalcie. Siostra już wstała; pijemy porannego szatana do rytmu Martina i okazjonalnego tramwaju. Obie ścieżki dźwiękowe szumią na swój sposób. Patrzymy na kamienne balkony sąsiadów z naprzeciwka. Na balustradach siedzą zmarznięte gołębie. Nastroszone w kształt kanciastej kulki, chowają główki w siebie, jak rosyjskie damy w wielkich napuszonych paletkach.

Drewniana klatka schodowa, moje obcasy robią wielkie bum bum bum, sąsiadom na pohybel.

Jak ten ogromny perkusyjny kocioł, uderzany nożnym pedałem.

Na dworze w powietrzu wilgoć. Stosunkowo ciepło, kilka stopni. Tylko słońca nie ma. Idę w rozpiętym prochowcu po potłuczonym jeżyckim bruku. Od kamienic pachnie goździkami i gotowaną kapustą z dużymi kulkami jałowca. Gospodynie widać chętnie uchylają lufciki w nabuzowanych, niemożliwie aromatycznych kuchniach. Czyżby już nastawiały kompot z suszu? (Uwielbiam z niego wyjadać falbaniaste małżowiny suszonych gruszek).

Ktoś powiedział o Jeżycach: jądro wszechświata. Jakiś młody człowiek w rurkach, wychodzi sobie na papierosa na kamienny balkon. Opiera się o balustradę, zaciąga się z roztargnieniem, patrzy na trzeszczący tramwaj jadący środkiem ulicy. Starszy mężczyzna z długimi siwymi włosami zebranymi w cienką kitkę, zagubiony w swoim własnym rytmie, idzie wolno przy ścianie kamienicy, patrzy w przestrzeń. Inny zatrzymuje się przy znaku drogowym, żeby wyjąć z kieszeni wielką kraciastą chustkę i z namaszczeniem wydmuchać nos. Wyprzedza mnie jakaś babeczka w tlenionych włosach i kusej puchowej kurteczce; jej kozaczki na cienkim obcasiku ze znawstwem nawigują potłuczony i zasrany bruk; w swój telefon krzyczy: „Ale ile ty dałaś za te karpie? Strasznie dużo, nie oszwabili cię aby?”. Przed przejściem, zamiast przechodzić na pasach, para wychudłych wyrostków w czułym objęciu, przeżywa chwilę swojej małej radości. Ona śmieje się ze szczęścia, patrzy mu w oczy, dotyka jego twarzy. Po prawej stronie mijam piekarnię, w oknie wystawione ciastka francuskie, ptysie, gniazdka, pierniki, biszkopty, muszelki, szneki z glancem i z budyniem żółtym jak żółtko, żonkile i kaczeńce. Przed piekarnią stoi pani w długim, jaskrawoniebieskim, wełnianym płaszczu, w wieku już zaawansowanym, z twarzą pogniecioną jak kłąb bladego materiału, w filuternym mechatym bereciku. W skupieniu maluje sobie usta szminką w kolorze fuksji, korzystając ze swojego odbicia w wystawie. Jest absolutnie zaabsorbowana własnym szykiem. Wydaje mi się to czymś naprawdę pięknym. 

[Dean Martin tutaj].