ta historia nie doczeka się końca

Znienacka myślę dziś o dziewczynie na poboczu autostrady. Czy przeżyła wypadek? Niewiele krwi. Uraz w jamę brzuszną - istnieje szansa, że najważniejsze arterie się uchowały. Być może to tylko kwestia zszycia pęknięcia, ułożenia wszystkiego z powrotem na właściwym miejscu.

Włączam płytę Lhasy, którą kupiłam w Polsce rok temu i nie zdążyłam jej jeszcze w spokoju przesłuchać. Ostatnie dokonanie artystki. W styczniu 2010 roku, po niespełna dwuletniej walce z chorobą, przegrała z rakiem piersi. Trzydzieści osiem lat. Nie tak mało, ale strasznie mało. Słucham i wyczuwam w płycie przygotowania do odejścia. Pod koniec 2009 roku zespół Lhasy mówił oględnie o chorobie wokalistki, o tym, że już jest lepiej, ale że jednak odwołują europejską trasę koncertową, żeby nie zaburzać procesu jej powrotu do zdrowia... Oświadczenia prasowe jak zwykle podrasowują rzeczywistość. A Lhasa? Czy wiedziała?

Ta historia nie doczeka się końca
Nie spadnie cios, nie nastanie chwała jaśniejąca
Miłość przyszła i już nie odeszła
...
Przypadło mi żyć kochając cię już wiecznie
Żyliśmy razem tyle dni, a ostatecznie
Z naszych wspólnych dni nie zostało nic
...

Ostatni wypadek, który widziałam, na Rondzie ONZ w Warszawie. Gapie już zaczęli się rozchodzić, a ja stałam dalej, aż podszedł do mnie policjant i zapytał: „Czy widziała pani zajście?” Potwierdziłam. „Proszę o dowód osobisty.” Wylegitymował mnie, po czym poinformował przepraszająco: „Niestety będzie musiała się pani pofatygować na komendę, jest pani świadkiem.”

Komenda była smutnym miejscem. Klitkowate pomieszczenia zawalone po sufit papierowymi aktami, oświetlone słabym światłem bzyczących jarzeniówek. Młoda policjantka spisywała moje oświadczenie ręcznie, na przyżółkłym formularzu z grubego staroświeckiego papieru. Siedziałyśmy jak para zakochanych w kawiarni, kolanko w kolanko, przy metalowym, zastawionym teczkami stole. Pytała: „Czy tego dnia padał deszcz? Czy była mgła? Czy światło było czerwone, czy zielone? Czy wypadek zdarzył się na pasach, czy poza nimi? Gdzie zatrzymał się samochód sprawcy?”. Na koniec przeczytała mi wszystko jeszcze raz - nieudolne opowiadanie z długimi, mało dramatycznymi zdaniami, bo taki miała styl; wszędzie zdania względne i wielokrotnie złożone. Później dodała jakby mimochodem: „Niestety, zmarła ta pani.”

Kiwnęłam głową. Nie zdziwiło mnie to; nogi starszej pani były całe poszarpane; dużo krwi; kawałki mięsa w cielistych rajstopach. Była jednak przytomna. Od razu po wypadku podbiegł do niej jakiś młody mężczyzna. Zapytał ją o imię i rozmawiał z nią aż do przyjazdu pogotowia. „Pani Aldono, miała pani mały wypadek. Nie, proszę nie wstawać. Niech sobie pani poleży, odpocznie. Proszę tam nie patrzeć, nie trzeba. Gdzie pani szła? Do dentysty? Musi pani odłożyć, ale to nic. Następnym razem pani pójdzie. Proszę się nie martwić, szkoda energii.” Trzymał ją za rękę i skrycie monitorował puls. Pamiętam wyraz jej twarzy - była zdziwiona, trochę zaambarasowana. Chyba nie odczuwała bólu; w przypadku tak potężnej traumy, organizm mógł ją dobroczynnie odurzyć jakimś naturalnym skokiem adrenaliny. „Tyle kłopotu!” - wyczytałam w jej rozszerzonych oczach, jak w oczach mojej Babci, kiedy przynoszę jej bukiet kwiatów. „Tyle kłopotu!”.

[Utwór Love Came Here pochodzi z ostatniej, eponimicznej płyty Lhasy. Mój próbny przekład nie oddaje zdawkowości i transowości oryginału].