jedno słowo komentarza

Na dwa tygodnie zniknęłam z sieci. Chyba widać. Niestety, było to spowodowane trzepotaniem się w sieciach innego rodzaju, głównie w asymetrycznych okach biurokratycznego absurdu. Z tą ostatnią hydrą nie udało mi się wygrać, pomimo ponawianych wizyt w urzędach. Główna sprawa do załatwienia pozostała więc niezałatwiona.

Czuję się trochę sobą zawiedziona, nie ukrywam. Heraklesowi się udało, a ja co? Dętka. Muszę jeszcze raz prześledzić ten mit w poszukiwaniu pożytecznych wskazówek w walce z nieśmiertelnym monstrum.

Tymczasem w Poznaniu (niezupełnie tymczasem, ale w mojej pamięci to zdarzenie funkcjonuje sobie w przytulnym bezczasie właściwym wspomnieniom), na pewnym przystanku gdzieś w okolicy Rynku Jeżyckiego, do autobusu wsiadł wysoki starszy pan, w brązowym garniturze, jak by to określił Fogg, un peu démodé.
Rozprasowane, rozsiedziane kanty, ramiona lekko przygięte, skóra twarzy rozciągnięta jak pergamin na szczupłej czaszce. Autobus wypełniony po brzegi, bo przy Rynku Jeżyckim wsiada zwykle sporo zakupowiczów. W okolicach południa są to głównie seniorzy z wózeczkami i siatkami z poliestru. Tani materiał opina się kusząco na krągłościach włoszczyzny i ziemniaków. Pachnie perspektywą rosołu i kapustą kiszoną z beczki na wagę, i starszym zmęczeniem, i tanią perfumą rozpyloną w białych włosach - rozbrajającą i słodką.

Autobus więc pełen. Ale zaraz ktoś ustąpił starszemu panu miejsca, w drugim rzędzie na lewo od strony rozsuwanych drzwi. Mężczyzna sztywno, całym ciałem przesunął się we wskazanym kierunku, bez słowa. Oczy miał jak ze szkła; jego wzrok ślizgał się po przestrzeni, na nic nie łapiąc ostrości. W przejściu, mężczyzna potknął się o nogi jakiejś kobiety, siedzącej bokiem w pierwszym rzędzie. Ona także już dojrzała, ale młodsza od niego; w kostiumiku, jak by to ujął Fogg, un peu démodé. O jej kolana się potknął, o pulchne kolana w rajstopach zaciągniętych w kilku miejscach i zgrubiałych lekko tam, gdzie tkanka nylonu doznała obrażenia i parę misternych rzędów materiału zbiło się w jeden... Nylonowe rajstopy wielokrotnie prane w ręku, cerowane pewnie dyskretnie na pięcie i przy paluchu, który sam jeden, wciśnięty w jakieś niepokorne czółenka, musi unieść cały ciężar kobiecego życia. Mężczyzna potknął się, zachwiał, sapnął z niewybrzmiałą irytacją, ale chwycił się mocno za poręcz i doszedł do pustego miejsca. Usiadł, utkwił wzrok w przestrzeni, znieruchomiał. Dopiero po chwili oznajmił dobitnie, bez emocji: „Padlino”.

„Padlino!” - powtórzył głośniej. - „Ty... padlino! Szkoda... słów... padlino!” Wypowiadał słowa z wysiłkiem, rozwlekle. „Padlino! Padlino! Ty... padlino!”. Głowa trzęsła mu się spastycznie, broda opadała, ale po każdym słowie zbierał w sobie siły do kolejnego ataku. „Szkoda... na ciebie... słów... pad... li... no!”.

(Poznańskie solarisy mają to do siebie, że ich silnik faktycznie chodzi bardzo cicho i przy odpowiedniej pogodzie, gdy wyłączone są wewnętrzne dmuchawy, a autobus utknie na przykład w korku, to zapada cisza wręcz cholerna, ofensywna. Cudza sprawa ładuje się z butami w miły stan alfa i nie ma mowy o zachowaniu wygodnego dystansu. Tak samo i tym razem. Cały autobus pogrążył się w niechętnym, spłoszonym milczeniu. Skóra kolektywnie cierpła od tego jednego wyzwiska, powtarzanego jak w transie: „Padlino! Padlino! Pad-li-no!”).

Kobieta w rajstopach obelgę wzięła do siebie. Może i słusznie. W tej cholernej ciszy odwróciła się do pasażerki obok i zaczęła się bronić trajkocząco i bezradnie. (Bezradnie, bo co poradzić na takie przypadkowo zogniskowane szaleństwo?). „Jacy to teraz ludzie, pani kochana. Na starość wiadomo, że człowiek dziecinnieje, ale takie zachowania są przecież strasznie przykre. A ja muszę z takimi ludźmi pracować, pani sobie wyobrazi.” Słowa wylewały się z niej gorączkowo. Mężczyzna w garniturze tymczasem akompaniował jej uparcie: „Szkoda... na ciebie... słów... padlino!”.

Kobieta wysiadła przy Alei Wielkopolskiej, gdzie między dwie ulice jednostronnego ruchu wcina się długim klinem szeroki pas zieleni, porośnięty starymi kasztanowcami. Kasztanowce są chronicznie chore, nic nie zdoła ich wyleczyć. Ich długie liście, mimo licznych ekologicznych akcji, rok w rok pokrywają się permanentnymi rdzawymi plamami. Po wyjściu kobiety, mężczyzna niezauważalnie zamilkł. Jego szklane oczy, jakimś szóstym zmysłem wyczuły fakt jej odejścia. Przyklapł jakby i sflaczał. Potrzebna mu była ta kobieta, chociaż ją znieważał. Przygarbił się i zastygł w swojej samotności, wtopił się w autobusowy krajobraz. Szczerze mówiąc, nie zauważyłam nawet, kiedy wysiadł.