przyjść & odejść

W mieszkaniu wita mnie ziąb, stękająca lodówka i toaleta w stanie rozszumienia stałego. Nic złego się z nią nie dzieje, tylko tak sobie na jednym tonie murmurzy. Nie wiem, co mam zrobić, żeby zyskać choć chwilę względnej ciszy. W lodówce resztki, których nie zdążyłam przed wyjazdem wyrzucić. Amerykańskim sposobem w ogóle niezepsute. Sałata przyschnięta do plastikowego opakowania, groszek w puszce pomarszczony, wessany w siebie; masło nadal żółciutkie. Głupie to, ale jednak lepiej bym się poczuła na widok choćby jednego krążka pleśni. Takie zakonserwowanie na mur beton, wydaje mi się trochę upiorne.

Jak zwykle gdyby nie kalendarz, to dałabym sobie rękę uciąć, że w Polsce byłam ponad rok, a nie ledwie ponad miesiąc.

Angielskie słowa wadzą mi w buzi jak mazurski knedel wciśnięty w jadaczkę tak na jeden chaps. Samogłoski wybrzmiewają pod dźwiękiem, nie jak w głowie. Łapię się na ciągłych fałszach. Zapominam kolejnych warstw smalltalku: How are you? How have you been? What did I miss? Been a long time! My, but you look nice! So what’s new? Cold, isn’t it? Utykam gdzieś na wysokości pierwszego zwrotu i nie pamiętam, jak ciągnąć tę spiralę dalej, aby wreszcie po kilkunastu oględnych zakrętach zbliżyć się do żywego mięsa.

(Mój polski zresztą też z upływem czasu nabiera nieznośnych kantów. Chyba tylko ja to słyszę, ale zdecydowanie mam wrażenie, że zaczynam seplenić przy zbitkach szczelinowych, nawet tych niby banalnych, zmiękczonych. Pójść. Przyjść. Odejść. Śśśśśśś. Ććććććć).

Kiedy człowiek był młodszy, wydawało mu się, że czasoprzestrzeń jest z jakiejś cudownej plasteliny. Można było bezkarnie chcieć wszystkiego. (Ech... qu’il est loin l’âge tendre...). Strata była abstrakcją. A teraz? Świat wywinął numer i okazał się dwuwymiarowy. Na lotnisku czułam tym razem wyraźnie, że zostawiam za sobą wielką pustkę w kształcie mnie (wysoki pamperek z długimi rękami i nogami i nastroszoną czupryną półzapuszczonych włosów). Uderzyła mnie ta oczywistość: że gdzieś mnie na amen nie będzie. W stopach poczułam delikatne mrowienie: łaskotanie przypływającego strachu.

Pamperek, którego już tam nie ma. Na pewno.

Od kilku dni wstaję z tą smużącą się piosenką w mojej głowie. Ułożyła ją, w jakimś momencie jasnego myślenia, moja olśniewająca siostra. Młodsza ode mnie, a taka mądra, smarkula.

Może niepotrzebnie czekam na skończenie nieskończenie
Opowieści bez zakończenia może nie potrzeba zmieniać
Każde niedopowiedzenie jest dopowiedzeniem czegoś
Może wcale nie jest źle
odwrócić się
i odejść
...
Może musiałam zgubić to marzenie, by iść dalej
Zostawić książkę w autobusie przerwaną na tym rozdziale
Może zmiany zostają niezmienne pod skórą, warstwami
Może wcale nie jest źle
odwrócić się
i odejść ...

[Mieszkańcy (lub stali bywalcy) Poznania mają również możliwość posłuchać innych piosenek mojej siostry w kawiarni Sweet Surrender na ulicy Krasińskiego. Najbliższy koncercik już 20. lutego].