pamięć niknie

Otrzymałam dzisiaj SMS-a z przeszłości. Zmieniałam karty w starej komórce i po ponownym włączeniu zaczęła brzęczeć mi w dłoniach. A to załadował się SMS. Ode mnie, a przynajmniej nadawca oznaczony moim imieniem, jakimś obcym zdrobnieniem, ale jednak moim imieniem. Data dzisiejsza, choć to przecież niemożliwe. Przez lata pożyczałam ten telefon kilku osobom, bo to solidna, metalowa Motorola, z hardcorowymi klawiszami, która nigdy się nie zedrze. Pamiętam, w którym pawilonie w warszawskich podziemiach zdejmowałam z niej simlocka, żebym mogła bez problemu żonglować kartami polskimi i amerykańskimi.

„Do zobaczenia po drugiej stronie oceanu :)”. To ja? Może faktycznie ja. Brzmi jak ja lekkomyślnie. O którą stronę oceanu chodzi? Kiedy to wysłałam? Komu?

Pamięć niknie w białej plamie.

W środku nocy jadę do San Antonio. Nie lubię jeździć nocą po autostradzie. Wyprzedzać tirów na mostach, kiedy żołądek przysysa mi do żeber klaustrofobia i głód. Stresuje mnie fakt, że widzę tylko króciutki odcinek drogi, a zaraz potem otchłań. Zwykle staram się jechać tak, by zawsze mieć na horyzoncie czerwone punkciki tylnych świateł jakiegoś samochodu. Dzięki temu wiem, czy droga zakręca, czy nie, czy jedziemy w górę, czy w dół. Lubię też widzieć światła samochodów w tyle, za mną. W przeciwnym razie, gdy patrzę w lusterko i widzę w nim kompletną ciemność, przez jeden moment wydaje mi się, że straciłam wzrok i przeszłość.