W jak Walmart

W ramach Teksaskiego Paszportu, czyli zbioru pojęć i zjawisk niezbędnych do prawidłowego ogarnięcia teksańszczyzny stosowanej, omawiamy dziś sprawę podstawową i niebagatelną.

Mesdames et messieurs, W jak Walmart!

Źródło

Walmart - niby nic takiego szczególnego, ale jednak panuje w tym ponurym hangarze pewien hamerykański mikroklimat, o który trudno w innych bardziej normalnych supermarketach jak Kroger czy HEB. (Dodam, że w mojej okolicy małe biznesy typu „sklepiki cioci Emmy” praktycznie nie istnieją w branży spożywczej, więc nawet jeśli potrzebuję tylko jajek do właśnie robionych naleśników, muszę złożyć pokłon jakiemuś molochowi i odstać swoje przed kasą).

W Walmarcie można załatwić niemal wszystko (być może poza zawarciem związku małżeńskiego, choć podejrzewam, że i to można by dograć): kupić mleko, marchewkę, skarpetki i slipki w okazyjnym dziesięciopaku, zaopatrzyć się w biżuterię i baterię do komputera, wywołać lub wydrukować zdjęcia, zmienić akumulator w aucie i zajechać do mechanika, wybrać tapetę do salonu, przekłuć uszy, pomalować paznokcie i wydepilować okolice bikini, wykonać przelew w banku, obciąć włosy, przygotować zeznanie podatkowe, poświadczyć akt u notariusza, pójść do okulisty i zjeść w McDonaldzie. Walmart otwarty jest całą dobę prawie wszystkie dni w roku (zamyka się tylko w pierwszy dzień świąt Bożego Narodzenia) i szczyci się najniższymi cenami na rynku. Inne, mniej szczytne cechy charakterystyczne: rzęsiste białe światło a la pokój przesłuchań, nieświeży zapaszek w części warzywno-owocowej, rząd około trzydziestu kas, z których zwykle tylko kilka jest otwartych (a zdarza się, że i automatyczne są zamknięte z powodów niejasnych) i pracownicy snujący się po alejkach z depresją w oczach (z doniesień wynika, że nie jest to przyjazne miejsce pracy).

Co należy zrobić w Walmarcie w ramach Teksaskiego Paszportu?

• przede wszystkim udać się na zakupy (koniecznie spożywcze) o godzinie drugiej lub trzeciej nad ranem, kiedy człowiek lewituje niemal nad posadzką, w wielu alejkach trwa niemrawa inwentaryzacja lub remanent, ale i tak zawsze, zawsze, trafi się jakaś rodzina z małymi dziećmi, które radośnie grają w berka w dziale mięsno-nabiałowym;

• przyjść z wielką listą zakupów absolutnie niezbędnych, po czym na widok kilometrowych kolejek uznać, że w sumie można przecież zjeść na kolację suche płatki kukurydziane;

• stanąć w kolejce za kimś, kto usiłuje zapłacić za swoje wielkie zakupy kilkoma kartami kredytowymi i za każdym razem transakcja zostaje odrzucona, w związku z czym kasjer musi wreszcie anulować cały zakup;

• wypić swoją poranną kawę w walmartowskim McDonaldzie (z tą beatlesowską piosenką w głowie: I... look at all the lonely people... ta da ta da ta);

• ukradkiem zrobić zdjęcie jakiejś osobie, która do sklepu przyszła w piżamie, półprzezroczystych legginsach, różowym boa, szpilkach w panterkę lub wściekle turkusowym dresie (albo wszystkich tych rzeczach na raz: true story!), a potem wrzucić je na prześmiewczą stronę typu peopleofwalmart albo chociażby na instagrama;

• samemu przyjść do Walmartu we flanelowych spodniach od piżamy albo w getrach - w końcu jesteśmy w Stanach, więc korzystajmy z naszych praw!;

• przynieść gazetkę reklamową innego sklepu i oznajmić kasjerowi, że w innym miejscu za ser topiony cena jest o czterdzieści centów niższa (Walmart zwykle dostosowuje swoją cenę, jeśli przyniesie się dowód). Oczywiście, kolejka nas kocha, ale co za oszczędności!;

• kupić korzeń pietruszki i spotkać się z konsternacją kasjera, który zwykle nie wie, jak nabić taką anomalię;

• zaparkować daleko od wejścia i wywołać spłoszone komentarze amerykańskich pasażerów („Wiesz, ile napadów zdarzyło się ostatnio na parkingach Walmartu? Może powinnaś zaparkować bliżej?”);

• wyładować zakupy do samochodu, po czym zostawić wózek wprost na parkingu nie odstawiając go w wyznaczone miejsce (amerykańskie supermarkety nie mają wózków na złotówki; gdy w Houston otworzyli jakiś niemiecki supermarket typu Aldi, poszła fama, że trzeba w nim płacić za wózki! zgroza! Dodam, że bezpańskie wózki plątające się na parkingu w wietrzny dzień wywołują u mnie pianę na ustach);

• doznać podrywu w jakiejś romantycznej alejce typu niszczarki do papieru;

• przyjść do Walmartu w Czarny Piątek (Black Friday), czyli dzień po Święcie Dziękczynienia, kiedy w ramach dorocznego czyszczenia magazynu biznesy ogłaszają wielkie upusty na elektronikę, sprzęt AGD i inne obiekty ludzkiego pożądania; w efekcie kolejki do kas zaczynają się od połowy sklepu (ciążąc do ściany przeciwległej), a alejki odgrodzone są estetyczną żółtą taśmą (tak, taką jak w miejscach przestępstwa), żeby zniechęcić klientów do wzajemnego tratowania się w amoku i innych niehamerykańskich zachowań.

Na pewno coś ominęłam, ale nie wszystko da się tak prosto wyrazić, a już na pewno nie tak złożone emocje, jakie przeżywa się tylko w Walmarcie.