świat naprawiam śrubokrętem

Kto czyta bloga od początku jego istnienia, ten pamięta, że do jego powstania wydatnie przyczynił się ważki problem roztoczy unoszących się w powietrzu i zagadka odkurzacza stojącego przy drzwiach mojego sąsiada. (Dwa miesiące temu doczekałam się wreszcie rozwiązania: ku wielkiemu rozczarowaniu mojego wewnętrznego id, odkurzacz faktycznie okazał się zepsuty. Sąsiad postawił go obok osiedlowego śmietnika, gwałcąc przy tym wyraźny zakaz wyrzucania tam wszelakich sprzętów AGD. Ale cóż: przepisy sobie, a my muzom. Typowe).

Tata poinstruował mnie przez telefon, że mam kupić odkurzacz marki Miele i tylko Miele. Oczywiście, tata ma zawsze rację, ale ja pomyślałam sobie cichaczem, że jasny szlag mnie trafi, jeśli coś jednak stanie się z tym fantastycznym odkurzaczem i będę zmuszona wysłać go do serwisu w innym stanie w wielkiej i kosztownej paczce. „A co ma się stać? Nic się nie stanie” - zapewnił mnie optymistycznie mój rodzic. - „Miele się nie psuje”. Ja jednakowoż celowo kupiłam plastikowe badziewie dostępne w supermarkecie. Recenzje nie były złe, a - ponownie - jeśli coś się stanie, serwis jest na miejscu i w ostateczności nie będzie tak szkoda, jak przy odkurzaczu wartym kilkaset dolarów.

Ja chyba zawsze w moim życiu z takim upodobaniem oczekuję jakiejś tragedii.

Odkurzacz postawiłam w kącie obok niszczarki. (Mężczyzna wszedł któregoś dnia do salonu i widząc oba sprzęty w czułej komitywie, zwrócił się do mnie z lekką przyganą: „Ach, kochanie, tyle dostajesz ode mnie prezentów, a tu oto stoją dwie rzeczy, które sprawiają ci najwięcej radości!”).

Odkurzacz wdychał jak należy, aż po dwóch miesiącach wzorowego użytkowania, przewód zaplątał się w bębnie. Głęboko, tak że nie dosięgnę, choć tkam palcem i ołówkiem. Rozgoryczyło mnie to niezmiernie. Następnego dnia wyjeżdżałam, więc nie miałam głowy się tym zająć, ale i tak sobie trochę nad tym złoślistwem popłakałam, bo oczywiście stał się symbolem wszystkiego, co w moim życiu nie tak. Nie ta zielona karta warunkowa i ban na długie pobyty za granicą, nie terminy depczące po piętach i paskudne akcenty w grece koine, tylko właśnie ten cholerny przewód!

Po powrocie sprawdziłam najpierw, gdzie znajduje się najbliższy serwis: czterdzieści kilometrów stąd. Krew, czarna gangrenowata krew mnie zalała. Ale spokojnie, ja też potrafię być złośliwa, choć niemartwa. Nie będzie mnie tu dziad gnoił. Zaczynam od zmiażdżenia psychicznego: rozkładam przed odkurzaczem ciężką artylerię w postaci mojego paska z narzędziami, na który składa się: śrubokręt uniwersalny, otwieracz do konserw i piwa, korkociąg, nożyk finka i wielki nóż amerykańskiej marynarki wojennej. Niestety, po bliskiej inspekcji okazuje się, że bęben przykręcony jest bardzo małymi śrubkami, korkociągiem nie dam rady, choć determinacji mi nie brak. No trudno, jedziemy na wycieczkę. Odkurzacz biorę w ramiona i hajda do sklepu z narzędziami. Chodzę sobie z odkurzaczem po alejkach jak z pieskiem. Znajduję odpowiedni śrubokręt i wypróbowuję go od razu, dla pewności. Żeby nie było, że kupię coś, co „powinno pasować”, a potem nie będzie, choć jak najbardziej powinno.

Oczywiście, odpowiedni śrubokręt załatwia sprawę bardzo szybko. Po wybebeszeniu gada, potwierdzają się moje przypuszczenia: naprawdę kupiłam badziewie. W środku jakiś żałosny eh plasticzek, mizerniejszy nawet niż trefna obudowa. Na szczęście wszystko jest łatwo naprawialne, zresztą taka była idea. Śrubokręt ląduje w moim podręcznym zestawie naprawiania świata w trzech prostych krokach. Szkoda, że nie mogę nim rozkręcić amerykańskiego systemu imigracyjnego albo przesunąć kilku południków. Ale nie wszystko można mieć od razu, a tymczasem można polepszyć sobie humor rozkręcając okoliczne AGD.