miłosz

„Dzień taki szczęśliwy.”

Wstaję wcześnie, staję w psie, staję na głowie, staję na rękach, wstawiam wodę w pękatym fajansowym czajniku. Kroję cebulkę na poranną jajecznicę. Do szeleszczącego filtra wsypuję kawę o zapachu amaretto. Rozwieram szeroko żaluzje. Szyba zimna aż strach, słońce ciepłe i wiosenne. Dzień, jakby powiedział Tata, idealny na odkurzenie całego mieszkania: powietrze pełne świetlistego pyłu. Zapatruję się. Wdycham głęboko pył: oskrzeliki budzą się jak ukwiał. Zastygam w oczekiwaniu na świst. Najpierw zażenowany oddech astmatyka stojącego w kręgu modlitewnym. Potem gwizdanie na palcach, tryumfalne i zbuntowane, które wwierca się w powietrze jak dłuto. Czajnik młodnieje mi w uszach. Przywołuję go do porządku. Zalewam kawę i owsiankę.

Filter popuszcza, cicha woda, kap kap kap kap kap.

Kiedy Amerykanie uczą się języka polskiego, zwykle mocno go kaleczą. Pewnych głosek nie odróżnią chyba nigdy. „Wejść” i „wyjść” brzmi dla nich tak samo, ta sama przecież schwa. „Cieszę się” i „czeszę się” to inny radosny przykład. I „miłość”. Zawsze brzmi jak „miłosz”. Noblista ucieszyłby się (uczesiłby się) chyba. W takie rzadkie, ukojone dni na usta ciśnie mi się jego wiersz, jakbym sama go sobie wymyśliła. (Badania wykazały, że gdy pokażą nam fotografię, w której rozpoznamy siebie, to zaczniemy pamiętać okoliczności zrobienia tej fotografii, choć jest ona stworzona sztucznie - jest sztuką):

„Dzień taki szczęśliwy.
Mgła opadła wcześnie, pracowałem w ogrodzie.
Kolibry przystawały nad kwiatem kaprifolium.
Nie było na ziemi rzeczy, którą chciałbym mieć.
Nie znałem nikogo, komu warto byłoby zazdrościć.
Co przydarzyło się złego, zapomniałem.
Nie wstydziłem się myśleć, że byłem kim jestem.
Nie czułem w ciele żadnego bólu.
Prostując się, widziałem niebieskie morze i żagle.”

***

Mężczyzna zaczyna się budzić. Broni się przed słońcem jak marudzące dziecko. Stara się postawić grubą kapę w sztorc i ułożyć się w jej cieniu. Jajecznicy nie chce, chce owsiankę. Wkładam cebulkę do pojemnika i wstawiam do lodówki. Akt wiary w kolejny szczęśliwy (błogosławiony = szczęśliwy) poranek. Pięć walizek stoi w salonie jak awangardowa kolekcja z Black Red and White. Dwa wyładowane plecaki jak nietypowe pufy. Zamiast stołu pudło po odkurzaczu. Sprawdza się całkiem nieźle. I jak ekologicznie.