P jak pickup

O moim pickupie pisałam na blogu jakoś na samym jego początku, bo chyba musiałam się wygadać; od tamtego czasu niewiele się zmieniło, nadal siedzi się wysoko i parkuje wszawo, ale poza tym bardzo tego potwora lubię. Jest zaskakująco zwrotny i wbrew pozorom całkiem oszczędny; części (dla Dodge’a) są tanie, a konstrukcja mało skomplikowana, więc przyjazna wszelkim naprawom. Tyle z wynurzeń osobistych. Już przy pisaniu tamtej notki wiedziałam jednak, że do tematu powrócę, bo trudno o coś bardziej amerykańskiego, a zarazem bardziej teksaskiego niż pickup! Spokojnie można założyć, że jeśli na ulicach widać więcej pickupów niż osobówek, a przed budynkami powiewa więcej flag z dumną samotną gwiazdą niż z pozostałymi pięćdziesięcioma, to niechybny znak, że właśnie wwiało was do Teksasu. ¡Bienvenidos y’all!

Takie znalezisko, na parkingu w Houston. Właściciel autentycznie jeździ nim codziennie do pracy, więc to nie żaden muzealny eksponat, żeby nie było

Amerykanie, a zwłaszcza Teksańczycy, wydają się przypisywać pickupom siły wręcz magiczne. Pickup to z założenia auto użytkowe, skonstruowane z myślą o wielkich przestrzeniach i wielkich ciężarach, z którymi zmaga się amerykański cowboy. Jego solidna konstrukcja poradzi sobie z każdym wertepem, kamulcem i głębokimi kałużami, które powstają na drogach podczas teksaskich flash floods. (Powodzie instant: tworzą się błyskawicznie, zalewają domy, ulice i samochody, a za dwie godziny wyparowują w teksaskim upale). Jeśli dodatkowo sztucznie podniesie się zawieszenie i założy się wielkie, traktorskie wręcz opony, to spokojnie można przejechać nawet przez wiejskie rzeczki czy bagna.

Oczywiście, większość eleganckich pickupów śmigających po autostradach Południa nigdy nie zajechała w prawdziwe ostępy, ale Teksańczycy zdają się czerpać niezwykłą przyjemność z myśli, że przecież mogłyby. Pickup wyciągnie kumpla z opresji, sprawdzi się na budowie, na rybach, na polowaniu, na podrywie, na randce i przy przeprowadzce. Przede wszystkim, pickup to wyjątkowo bezpieczna bestia. Rodzice, kupując dziecku pierwszy samochód (tak, wiem, szok kulturowy tych słów), bardzo często decydują się właśnie na pickupa. I nie oszukujmy się, jego konstrukcja na pewno przetrwa wszelkie zderzenia w o wiele większym stopniu niż na przykład łupinka cienkieciento. Zdarza mi się widzieć na drogach wielkie pickupy-widmo, w których nie widać kierowcy. Dopiero z boku zauważam, że w szoferce siedzi jakiś malec i usilnie zadziera głowę, która ledwo sięga nad kierownicę.

Poza tym oczywiście, pickupy to po prostu pewien styl życia i myślenia, jak to staram się przybliżyć niżej. Co zatem należy koniecznie zrobić w pickupie (względnie pickupem) w ramach Teksaskiego Paszportu?

• Znaleźć miejsce na zatłoczonym parkingu, stwierdzić, że przecież czemu nie, mogę się wcisnać, po czym po dwudziestu minutach ostrego kręcenia i cofania dać za wygraną i wyjechać, ku wielkiej satysfakcji kogoś, kto czeka nieopodal w małej toyocie, bo wie, że oczywiście nie zdołasz tam wjechać.

• Ewentualnie, zaparkować bardzo ładnie i z dala od ludzi, a po powrocie do samochodu stwierdzić, że ktoś nas bezczelnie zastawił z każdej możliwej strony; wejść do pickupa, trochę coś tam popróbować pokręcić, ale ostatecznie wyciągnąć książkę i przeczekać godzinkę lub dwie, aż wreszcie ktoś wyjedzie i można ruszać do domu. True story.

• Przerobić pickupa tak, aby pasował do naszych potrzeb: zalepić tył zadziornymi, bardzo politycznymi naklejkami, zainstalować na przednim zderzaku solidny ochronny stelaż (pierwotnie wymyślony po to, aby chronić auto przy kolizjach z bydłem); umieścić z tyłu skrzynkę z narzędziami, stojak na wędki albo (kiedyś) na broń; dokupić wielkie stereo; zawiesić wyżej podwozie (jak wspomniałam wyżej, ma to pewne zastosowanie praktyczne, ale w mieście służy jedynie do masowania ego i skutecznie uniemożliwia parkowanie na większości wielopoziomowych parkingów); pozbyć się tłumika, żeby silnik brzmiał tak władczo i potężnie... tak, z pewnością o czymś zapomniałam...

• Obowiązkowo należy ugrząźć pickupem w wilgotnej trawie; zdarza się to zaskakująco często, bo po teksaskich ulewach trawa jest zawsze rozmiękła i łagodnie się zapada, tworząc absolutnie zabójcze koleiny. Wystarczy, że na podjeździe znajomych nie ma miejsca, a tobie się zapomni, że wczoraj padało; zamiast w punciaku natomiast siedzisz w wielkim smoku, który idzie na dno jak kamień... naprawdę, trudno należycie opisać tragizm tej sytuacji. Jedyna nadzieja jest taka, że masz wśród swoich znajomych kogoś z jeszcze większym pickupem, kto przyjedzie o tej niecnej porze z wielkim łańcuchem i przy odrobinie szczęścia dosłownie wyciągnie cię z opresji. Można też szukać kogoś z traktorem; jak widać, wszystkie te przepychanki o to, kto ma większego, mają w Teksasie naprawdę praktyczne znaczenie.

• Oczywiście, można też ugrząźć gdzieś na bagnach i zaśmiać się losowi w twarz, bo jeśli jest się rasowym pickupowcem i myśli się jak pickupowiec, to zawczasu zainwestowało się w sprytne urządzenie typu automatyczna korba bądź wciągarka; instaluje się to-to na zderzaku, zaczepia o drzewo czy co tam w okolicy wygląda solidniej od ciebie, i voila! - można się wyciągać samemu. (Korba-wciągarka podobno dobrze się sprawuje jako ciągnik do pontonu, ale tego jeszcze nie zweryfikowałam).

• Warto też być tym właśnie większym kolegą, który zjawia się ciemną nocą niczym Zorro z napędem na cztery koła i wyciąga z opresji pickupowca-amatora, który ugrzązł niebacznie na trawniku u znajomych / ratując świat gdzieś na wiejskiej drodze.

• Rozłożyć materac z tyłu pickupa i spać pod gwiazdami; namiot rozkłada się tak długo, poza tym, zawsze trafi się jakiś zabłąkany kamulec albo korzeń, który wbija się nam w kręgosłup. Jeśli ma się zadaszenie (można je dodatkowo zakupić i nałożyć na tył pickupa), wówczas deszcz w ogóle nam niestraszny, nie musimy budzić się w nocy i nakładać na nic wielkiej płachty brezentu ani po omacku kopać saperką dookoła namiotu; gwiżdżemy sobie na wszystko i tyle.

• Należy urządzić piknik na opuszczonej klapie pickupa, najlepiej na przystadionowym parkingu albo w trailerhoodzie, przy dźwiękach country; zapaleńcy rozkładają również z tyłu całego grilla, a nawet basenik typu nadmuchiwany brodzik - i już można robić imprezę w kostiumach kąpielowych.

• Przewieźć z tyłu pickupa całą rodzinę (co tam pasy! Martwienie się o takie drobnostki jest ponoć w tym wypadku wysoce nieteksaskie).

• Przewieźć z tyłu pickupa nieuwiązanego psa, i to na autostradzie (tak, widziałam i nie wiem, jak to się skończyło: wyprzedziłam, żeby na tę rozpacz nie patrzeć).

• Otworzyć z tyłu pickupa jakiś mały biznes, na przykład przenośną ciuchbudę, taquerię albo lodziarnię. Zapewniam: wszystko się tam zmieści.

• Dość często widzę z tyłu pickupów rośliny i do teraz tego zjawiska nie rozgryzłam. Jedyne wytłumaczenie jest takie, że niektórzy Teksańczycy zamiast w ogrodzie uprawiają rośliny z tyłu swojego pickupa i w czasie teksaskich susz (czyt. w czasie od lipca do września każdego roku) jeżdżą po prostu gdzieś, gdzie akurat pada. Genialne rozwiązanie!

Widzieliście jeszcze jakieś twórcze użycia pickupa? Listę zawsze można uzupełnić dla potomnych!