deszcz co jest

Liście w Teksasie nie mają warunków na butwienie. Ledwie trochę zmokną, już kolejna, szybka fala ciepła suszy je na wiór, w trymiga czyni z nich bezwonne teksaskie potpourri. Nie to co w Polsce. Liście marynują się całymi tygodniami: a to w pokapującym deszczu, a to w wilgotnych, pochmurnych dniach między jedną mżawką a drugą. Po wielokrotnych zmianach koloru wreszcie osiągają docelowy odcień: śliwkowych powideł. Zapach tylko niespożywczy, kliniczny: permanentnie niewyschniętych akwareli nałożonych jedna na drugą, zespolonych, cieknących burą farbą i treścią. Gdy wreszcie przyjdzie zima, taka uczciwa, z temperaturami poniżej zera, zacznie się długi proces zamrażania i rozmrażania powideł, aż wreszcie pochłonie je łasa na słodycze ziemia

- dumam sobie, kryjąc się przed wiatrem w wiacie podmiejskiego przystanku. Niby jest ciepło, niby sweter niepotrzebny, a ta polska wilgoć lodowacieje mi na rękach. (Rękawiczki to skaranie boskie. Zakładam je minutę, a po dwóch muszę zdjąć: bo telefon, bo szukam czegoś w torbie, bo przewracam kartkę książki albo czytnika, bo muszę wydmuchać nos kapiący jak aluminiowa jeżycka rynna). Autobus pachnie wilgotną bawełną, bo sezon grzewczy rzecz święta, nieważne, że temperatury wiosenne, dobijające dziesięciu stopniu. Zmokłe płaszcze, czapki, buty, zesztywniałe jeansy parują szybko w ciepłej wspólnej przestrzeni. W ogonie autobusu, na ostatnich siedzeniach śpi bezdomny człowiek i pachnie. Zapach nędzy i rozpaczy odstrasza od tego zakątka współpasażerów. Jeden po drugim wchodzi i decyduje się usiąść gdzie indziej. Na wysokości Rusałki do autobusu wchodzi trzech wyrostków z imponującymi wędkami i pustymi plastikowymi wiaderkami w rękach; niezrażeni swądem, siadają w ostatnim rzędzie, rozmawiają, rechoczą. A bezdomny śpi dalej, w amoku, w damskiej pikowanej kurtce ze złotymi guzikami, odurzony anomalnym ciepłem i rytmicznym hałasem silnika, który nad tylnymi kołami żółtozielonego ikarusa jest przecież najgłośniejszy. Wyrostki wychodzą po kilku dniach, a człowiek śpi nadal, jak zaklęty. Może po spożyciu alkoholu, może po niespożyciu lekarstw - na cukrzycę, krążenie, schizofrenię, Alzheimera.

(Bezdomni w poznańskiej komunikacji miejskiej to niechybny znak zimy. Na ich obecność można liczyć bardziej niż na mityczne białe święta. Skuleni, śpiący. Pijani, chorzy, pachnący. Wybierają miejsca strategiczne: nad grzejnikami, nad silnikiem. Nie wiem, co dzieje się z nimi na końcu linii, kiedy muszą nagle, skołowani ciepłem i niezdrową śpiączką, wyjść na mróz. Wolę sobie nie wyobrażać).

Mrozu na szczęście jeszcze nie ma; święta będą w tym roku ciepłe, z powidłami śliwkowymi rozkładającymi się w spokoju na polach, jarzębiną lakierowaną deszczem na żywopłotach, zwodniczymi kałużami, które trudno nocą ominąć, zapachem mokrej bawełny i bezdomnych w autobusach. (W niektóre dni, piętnastominutowa ulewa uderza zapamiętale w okna połaciowe na moim strychu, budzi mnie ze snu).

Jest zwyczajnie. W tym mijającym roku bardzo mi tej zwyczajności brakowało. Zamierzam się więc na razie doprzeciętnić: nie mam planów, nie mam ambicji, nie zapełniam grafika, nie zabijam się, by wyrobić trzysta procent normy. Nie marzę o białych świętach, mam nadzieję cieszyć się tym, co jest.