drzwi donikąd

Annette uderza ręką w kierownicę i mówi ze zniecierpliwieniem, że w naszym miasteczku nikt widać nie ma pracy i wszyscy ślimaczą się tylko po głównej ulicy Garth Road. Ale gdy przejeżdżamy pod wielkim wiaduktem i skręcamy kilkakrotnie w lewo od głównej drogi, nagle cały rozgardiasz milknie jak ucięty nożem. A przecież znajdujemy się na pierwotnej głównej ulicy miasteczka: Texas Avenue. Tutaj znajduje się historyczne, pierwotne, oryginalne centrum miasta Baytown. Gdzie zniknął więc cały świat?

Nie ma świata. Jest tylko senna, zalana słońcem ulica i drzwi prowadzące donikąd. W popękanych witrynach zbielałe kości małych przedsiębiorczych snów: powyginane żebra żaluzji, zakurzone cieliste zasłony, dziurawe szyldy jak rzędy niekompletnych zębów. 

a czasem deszcz

...a czasem deszcz przychodzi cichutko; wisi w powietrzu kilka dni, tak że człowiek przyzwyczaja się do zachmurzenia i upewnia się, że nic z tego nie będzie, a potem wychodzi z domu po kiść bananów i tofu i widzi, że na zewnątrz subtelnie acz zdecydowanie leje. Z cicha pęk, jak dzieciak, który niewinnie ci w oczy spogląda, a po nóżkach gorący sik.

Mąż pyta: „Jeśli kupię ci parasol, będziesz używać?” „Nie” - odpowiadam bez zastanowienia i kategorycznie.

płatki krwi w taksówce

Taksówki to tutaj cały świat. Wsiadam raz do jednej, a tam wbija mnie w sterany fotel przenikliwy ćwierćnutowy śpiew. Niewielu zachodnich wykonawców ma w ogóle słuch do tak precyzyjnej lini melodycznej. Klaskany rytm, metaliczny dźwięk szarpanego instrumentu. Jeszcze tylko kawowy ulepek i już jestem w Bejrucie, tej arabskiej stolicy, którą minister turystyki Fady Abboud określił w październiku 2012 jako „jedną z najbezpieczniejszych stolic na ziemi, bezpieczniejszą nawet od Londynu czy Nowego Jorku”. Jakiś tydzień-dwa po jego wypowiedzi, wybuch bomby ukrytej w samochodzie w jednej z chrześcijańskich dzielnic Bejrutu, zranił 78 ludzi i zabił ośmiu, w tym ówczesnego szefa libańskiego wywiadu.

Inny razem wsiadam, a tu facet z Iranu; ucinamy sobie miłą pogawędkę o rubajatach Omara Chajjama, któremu do raju potrzebna była „książka wersów, dzban wina, bochen chleba i ty...”. Jeszcze innym razem udaje mi się poszprechać po niemiecku z Turkiem, który do San Antonio trafił przez Niemcy.

Z kolei jazda z włoskim taksówkarzem Paolo okazuje się pełna emocji. Za każdym razem, gdy mówię mu coś potencjalnie interesującego, Paolo odwraca się do mnie, do tyłu, całym niemal ciałem, żeby mi spojrzeć w oczy. „Naprawdę?” - pyta. - „Naprawdę??”. Jest to oczywiście szaleńczo miłe, ale z drugiej strony staramy się przebić przez popołudniowy ruch na ożywionej pięciopasmówce, więc być może wolałabym go aż tak nie zachwycać.

wiedza kompletnie zbędna

Howard chce wiedzieć, jakiej słuchamy muzyki. Zastrzela mnie trochę tym pytaniem, bo ostatni raz słyszałam je pewnie w liceum albo na początku studiów. Poza tym jestem akurat w trakcie rozważań, czy jeśli włożę jaskrawy pomarańczowy ręcznik do prania razem z czarnymi T-shirtami męża, to czy dostanie mi się za pomarańczowe kłaczki na czarnej bawełnie, czy też uratuję własną duszę. Nie lubię pytań o gusta muzyczne, ale przecież to Howard, dzięki któremu przypominam człowieka. Więc mówię grzecznie i oczywiście: „Jazzu”.

„Jazzu?” - powtarza Howard. - „Jazzu?”

Odpowiedź najwyraźniej niejasna, ale ja, ślepa, brnę w zaparte. „Armstronga? Fitzgerald?” Nic. Zmieniam tory: „Muzyki kubańskiej”. (Tak naprawdę chodzi mi o jazz afrokubański, ale coś czuję, że lepiej tego nie precyzować). Nadal żadnego błysku w oczach. Najwidoczniej Howard tylko wygląda na Latynosa. Dobra, klapa na całej lini. „Salsy”. Wykonuję charakterystyczny krok, który dla Carlosa był idealnie rozpoznawalny, ale dla Howarda najwyraźniej nie. O salsie jednak coś tam słyszał. „O jedenastej zaczynam puszczać muzykę, może coś ci puszczę” - oferuje rozbrajająco.

Ale ponieważ nie skojarzył jazzu, jego wiarygodność w moich oczach znacznie spada. Jak to, urodził się w Nowym Orleanie i nie słyszał o jazzie? Nawet o Tatku nie słyszał? (W zasadzie „Pops” nie powinno się tłumaczyć, ale jest to tak piękne, czułe i na dodatek pełne szacunku określenie dla Louisa Armstronga, że czynię wyjątek). Podłamuje mnie trochę ta przepaść między przeszłością a teraźniejszością, nie ukrywam. Z tego przygnębienia wrzucam włochaty pomarańczowy ręcznik w gęstwę czarnych T-shirtów. Co się będę bawić w subtelności! Raz kozie śmierć.

istnienie nie do zbicia

Howard jak Duch Święty: wszechobecny i wszędobylski. Drzwi wejściowe ma zwykle otwarte na oścież, bo jego bujna, wyrazista osobowość nie zna widać żadnych granic; on (On?) żyje na całym osiedlu, nie można go zamknąć w czterech ścianach! Tak więc czy człapię do skrzynki po listy, czy do pralni z kłębami błękitnej jak Najświętsza Panienka pościeli, czy od samochodu z wiechciami jarmuża, kolendry, boćwiny i pietruszki, zawsze usłyszę donośne: „Dzień dobry, pani Karolino!!!”.

jesiennie

Wchodzę sobie na nasze piętro w moich śliwkowych szpilkach, a tu Mężczyzna mnie ciągnie za nogawkę: „Przebijasz liście tymi swoimi obcasami.” Patrzę - i faktycznie, chłopak ma rację. Na każdy z długich, powleczonych aksamitem bolców nanizały się po dwa, trzy uschłe liście.