rozerwanie

„Co trzeba zrobić, żeby być pirotechnikiem?” - pyta mnie z nadzieją siedzący obok chłopak. Z wysokości naszych miejsc oboje przyglądamy się z fascynacją, jak w dole malutcy technicy rozkładają „towar” na arenie. Wyjaśniam mu wszystko krok po kroku: licencja stanowa bądź federalna, szkolenia, zbieranie doświadczenia, rozeznanie, jakie fajerwerki są dostępne na rynku, jakie mają właściwości, jak w punkcie zapalnym rozbryzgują światło. Oczy mu błyszczą. Strasznie mu się to podoba. Tym bardziej, że od trzech miesięcy nie miał żadnej pracy. „Od trzech miesięcy?” - pytam z niedowierzaniem. - „W budowlance?” Kiwa głową pochmurnie. Zastój. Gdyby chciał, mógłby wyjechać za granicę; na Bliskim Wschodzie szukają budowniczych za niebotyczne stawki, $75 za godzinę z zapewnionym wiktem i opierunkiem. „Więc czemu nie tam?” - pytam. Milczy. Przypomina mi mojego znajomego z lat dziecinnych, też taki opalony, muskularny i wysoki. Trener koszykówki dokuczał mu po udanej grze: „Ty to, Tomuś, ciałko masz do kochania, a nie na męską grę.” Chłopak obok mnie odpowiada: „Boję się.”

Przyglądamy się arenie. Technicy uwijają się zręcznie. Niektórzy to takie same chłopaczki jak on. Do pracy przyszli w japoneczkach i szortach, paczki z „towarem” ciągną po murawie, no horror, iskra pójdzie od samego tarcia i nieszczęście. Nie wiedzą, co robią, tylko paru zawodowców tu jest, byle wpisać kilka licencji w papiery i już. Biznes kręci się wokół tego, kto zna kogo, jak zwykle. Za chwilę zacznie się pokaz.

Chłopak mówi dalej: „Przez cały czas przecież słychać, że tych kontraktowych to porywają. Czasem odnajduje się ich już martwych. Wypływa co rusz w wiadomościach. Że znowu porwali jakiegoś robotnika, cudzoziemca. Oni są na miejscu, łatwy cel. Dla terrorystów czy jakichś tam innych grup, które chcą coś światu przekazać. Fajnie byłoby mieć te pieniądze, to fakt, ale jednak chcę wrócić w jednym kawałku.”

„Nie musi się to przytrafić tobie” - protestuję. - „Nie można przez cały czas oczekiwać tragedii.” Kręci głową, nieprzekonany. Pyta mnie o mój zawód. Wyjaśniam. Kiwa głową. „To raczej zawsze będziesz potrzebna. Fajne chyba uczucie.” Później pyta wprost: „Jesteś z Europy Wschodniej, prawda?”

Już dawno się zorientowałam, że poza Polską nigdzie nie funkcjonuje pojęcie Europy Środkowej czy Środkowowschodniej. Mnie też nie chce się tego w nieskończoność tłumaczyć. Daję mu się zapiąć w obcym koncepcie jak w wąskiej sukience z absolutorium wywleczonej z dna szafy. Wstrzymuję oddech, wciągam brzuch i mówię: „Tak.” Zaczyna wypytywać mnie o sytuację na rynku pracy w Polsce. Pyta mnie, jak się tam żyje. Na twarzy ma desperację. Obok, po lewej stronie, ma dziewczynę. Też młodziutka jak on.

Potem uderza w nas kakofoniczny początek „Help” Beatlesów. Zaczyna się pokaz. Fajerwerki rozkręcają się powoli, najpierw płoną okrągłe kule na arenie, a potem razem z muzyką strzelają w górę jak świetliste strugi szampana.

Po pokazie dostaję łupinę po „towarze”: małą wydrążoną skorupę wielkości piłeczki golfowej, rozerwaną od środka potężnym żywiołem.