czekam na włamanie

Mężczyźni mojego życia zgodnie uważają, że jestem nieodpowiedzialna, nieostrożna, impulsywna i ogólnie gdyby nie oni i ich nadopiekuńcza paranoja, na pewno zginęłabym efektowną śmiercią opisaną smakowicie na pierwszych stronach podrzędnych brukowców. Fakt, rozmawiam z bezdomnymi, uśmiecham się do ponurych przechodniów i ośmielam ich do rozmowy; na dodatek, o zgrozo, jeżdżę z opuszczonymi szybami, chlustam muzyką jak pospolity burak i owszem, wystaję tak na długich czerwonych światłach mojego miasteczka. Ale szyby i tak nie są kuloodporne, więc raczej nie pomogą mi zbytnio w przypadku strzelaniny, a rozbryzgujące się szkło może uczynić organizmowi więcej szkody niż pożytku. A tak, to przynajmniej sobie pogadam. Więzy międzyludzkie pozacieśniam, spaliny powdycham, układ immunologiczny poćwiczę. Tak się zdrowo odżywiam, że przed czym on tam ma się bronić? Pompeczki, panie immunologiczny, pompeczki! Filtrować, ćwiczyć kondycję, bronić komórki przed ołowiem! I każdy wygrywa.

Ostatnio na przykład miły pan w pickupie, który stał obok mnie na światłach, zaproponował mi okazyjne malowanie mojego autka, promocyjna cena tylko dla pani. Dał mi swój numer. O! Lokalna inicjatywa. Z kolei pan rozdający ulotki na parkingu poinformował mnie o kościele ulicznym, którego działalność reprezentuje; jest z Kamerunu, rozpoznałam go po akcencie. O! I świat jest ciut bliższy. Co do osób, które dosiadają się do mnie w parku albo zaczepiają mnie na przystanku autobusowym, to nie ja rozmawiam z nimi godzinami; ja zwykle mam oczy w kosmosie i rozwiązuję problemy świata, na przykład kryzys rządu Dilmy w Brazylii. To raczej one opowiadają mi historie swego życia i dzielą się opiniami o (braku) działalności Kongresu. Ja tylko uprzejmie słucham. Moje upodobanie do obcasów i szpilek zapewnia ponadto, że przeważnie mam pod ręką (a raczej pod stopą) parę solidnych sztyletów, a jak pokazują ostatnie doniesienia prasowe, w razie czego da się nimi napastnika skutecznie zadziabać. Jakoś więc utrzymuję głowę nad powierzchnią wody i nawet, o dziwo, dobijam do trzydziestki ze wszystkimi kończynami, dziękuję.

Tak więc gdy późnym wieczorem kilka dni temu ktoś zapukał do drzwi, moim pierwszym odruchem było otworzyć. Przy zachowaniu środków bezpieczeństwa, oczywiście, ale i tak różnię się tu wydatnie od Amerykanów, których pierwszym odruchem jest strzelać. Właśnie w listopadzie zeszłego roku 55-letni pan w Detroit zastrzelił przez drzwi wejściowe kobietę, która zapukała do jego drzwi wczesnym rankiem, prawdopodobnie szukając pomocy po samochodowej stłuczce. No ale kobieta była czarna, więc na pewno miała złe intencje, poza tym jechała po pijanemu, a więc należało się jej, i czy wspomniałam, że była czarna i z gangu, na pewno? Kto, pytam, kto by w takiej sytuacji nie strzelił? (Ja, ale ja ponoć żyję na krawędzi, więc moja niepoprawna naiwność psuje dane statystyczne). Tak więc zapalam światło na ganku, patrzę przez wizjer i ufna w dobro wszechświata otwieram drzwi, a tam mój mityczny sąsiad: „Zostawiła pani klucze w zamku.”

Faktycznie. Patrzę na niego i czuję się bardzo głupio. Klucze (klucze do wszystkiego, podkreślam) musiały tkwić w zamku przez pół dnia. Nie ma to jak czuć się bezpiecznie, ale wszechświat najwidoczniej jest za mną. Kto przeciwko mnie?

Oczywiście, Mężczyzna uważa, że klucze zostały zduplikowane. Cóż, jeśli tak, to przekonamy się niedługo. Podejrzewam jednak, że trudno byłoby się złodziejom obłowić; biorąc pod uwagę eksploatację naszej elektroniki, najcenniejszym sprzętem jest odkurzacz bezworkowy (prawie nowy) i drewniane pudełko od dominikańskich cygar, które kupiłam w ciuchbudzie za pięć dolarów i które na pewno, na pewno, jest warte fortunę. (Przynajmniej będzie, za jakieś kilkadziesiąt, kilkaset lat). Może przydałoby się jakoś je ubezpieczyć?