rozwalam Starbucksa

Mój sprytny plan rozwalenia Starbucksa polega na tym, że kupuję w nim regularnie kawę za dwa dolary, po czym (ponieważ z moją starbucksową kartą stałego klienta co dwanaście kaw dostaję jedną gratis) zamawiam wielką, największą chai tea latte z mlekiem sojowym zamiast krowiego, czyli prawie siedem dolarów na koszt korporacji.

Poza tym przesiaduję w nim długimi godzinami, gdy akurat pracuję nad czymś, przy czym wyjątkowo nie muszę żonglować dwoma lub trzema ekranami. Na ich koszt podładowuję sobie elektronikę, siedzę w internecie i zużywam dane, spuszczam wodę w łazience, kreatywnie zużywam mydło w płynie i ćwiczę mój talent do origami na bioprzetwarzalnych serwetkach. Ogólnie tylko patrzeć, jak Starbucks wyzionie ducha.

Po lekturze kultowej książki „No Logo” Naomi Klein, wspierać Starbucksa zupełnie mi się odechciało. Natomiast po moim przyjeździe do Stanów okazało się, że owszem, współzawodnictwo handlowe jest sakramentem i owszem, jako konsument mam wybór. Mogę pić kawę w Starbucksie lub robić sobie w domu. Inne lokalne kafejki na mojej prowincji Starbucks sakramentnie zagryzł.

Na początku oczywiście jestem pełna zapału. Kawę przecież potrafię sobie w domu zaparzyć, Starbucksowi już dziękujemy. Kupuję sobie plastikowy lejek, zupełnie taki sam, jaki miałam w Warszawie, i paczkę filtrów. Ale kawa nie wychodzi taka, jak w Polsce. Kupuję młynek do kawy i zaczynam używać kawy ziarnistej. Nic. Eksperymentuję z różnymi markami. Nic. Kawa nadal jest lurowata i paskudnie bezsmakowa.

To sprawka filtrów: za cienkie. Woda za szybko przez nie przecieka i nie ma czasu naciągnąć.

To sprawka lejka: za mały. Niewłaściwie wyprofilowany. Zawsze wsypię do niego za mało tej kawy, choć wydaje mi się, że akurat jest w sam raz.

To sprawka wody: za dużo w niej albo za mało jakichś świństw, które powinny w niej być.

Próbuję wlewać wodę do lejka z boku, hurtem, stopniowo, po troszku... W porywie desperacji projektuję skomplikowany technicznie bufor ze złożonej czterokrotnie chusteczki do nosa, podłożonej pod filter. Kucam przy blacie i w napięciu przypatruję się kroplom skapującym w dół przezroczystego kubka. I nastrój mi od razu siada: kolor kropli jest znowu za jasny, zdecydowanie za jasny. Powinny być ciemne jak grudki nieobrobionego bursztynu, a tu mam jakieś ohydne żółte podróbki sprzedawane na plaży w Świnoujściu.

Odchodzę od zmysłów nad kuchennym blatem. Za chwilę rozbiję sobie głowę od walenia nią w szafki, słowo daję. Człowiek nie powinien zaczynać dnia od takich stresów.

I tak właśnie, pomimo ideologicznych zastrzeżeń, trafiłam do Starbucksa. Jest miło. Miejsce, jak by to określił Hemingway, jest czyste i dobrze oświetlone, a więc wlewa w serce ten sam rodzaj otuchy, co zadbane, przestronne centra handlowe i pachnące skórą sklepy z ekskluzywnym obuwiem. W Starbucksie unosi się kojący zapach świeżo parzonej kawy, a mnie ogarnia cudowne uczucie, że ze światem jest wszystko w porządku, a ten niepokojący chaos za idealnie wyciszonymi szklanymi ścianami to tylko moje wielkie złudzenie. Kawa jest zawsze mocna, a jak wyczuję, że jest nieświeża, to, jakby nie było, jestem w Ameryce, więc MAM PRAWO* do drugiej. Barista Chris już mnie zna i zawsze oferuje mi dolewkę ekstra, na koszt firmy. Można powiedzieć, że Starbucks sam pcha mi się pod nóż.

* W Ameryce prawo się ma zawsze WIELKIMI, a gdy trzeba to WYTŁUSZCZONYMI LITERAMI (a najlepiej to się jeszcze powołać na konstytucję i zagrozić pozwem).